فرقه ضاله بهائیت ، رژیم فاسد پهلوی و شکل گیری رژیم کودک کش اسرائیل

یکشنبه, 21 بهمن 1397 06:07 نوشته شده توسط  اندازه قلم کاهش اندازه قلم کاهش اندازه قلم افزایش اندازه قلم افزایش اندازه قلم

به بهانه فرا رسیدن  چهلمین سالروز پیروزی انقلاب اسلامی ایران

 

بهائیت در ایران :  به جرات میتوان بیان کردکه یکی از انحرافات اساسی دوران پهلوی به خصوص پهلوی دوم، نفوذ بهائیان و سیطره تفکر مسلک بهائیت در این رژیم فاسد بود. اوج این مسئله در دوره 13 ساله نخست وزیری هویدا می‌باشد که خودش نیز بهائی بود. قاعدتاً این سیطره می‌توانسته تأثیرات فرهنگی به سزایی در جامعه و فرهنگ مردم بگذارد
فرقه ضاله و ساختگی بهائیت که خود را دین جدیدی می‌داند، عملاً مساوی با اباحی‌گری و در یک کلام بی‌دینی است و به شدت دین مردم را تهدید می‌کرده و هم‌چنان نیز این خطر جدی می‌باشد؛ چرا که لااقل بخشی از شبکه‌های ماهواره‌ای فارسی زبان که در حاضر فعال هستند، توسط همین بهاییت و سلطنت طلب‌ها حمایت شده و مروج بی‌دینی هستند.
متأسفانه برخی از این شبکه‌ها مخاطب قابل توجهی در ایران دارند و تبعات آن دامن‌گیر آن قشر خاص از‌ مردم نیز شده است.
نمونه بارز آن، شبکه ماهواره‌ای "من و تو" است که چند سال پیش توسط بهاییان راه اندازی شده و با ترویج فساد و بی‌بند و باری، چالشی برای برخی خانواده‌ها ایجاد کرده و باعث تزلزل بنیان‌شان گردیده است.
 
در ادامه شناسنامه‌ای از بهائیت و ارتباط آن با صهیونیزم ارائه می‌شود و بعد از آن به نقش بهائیت و افراد سرشناس و با نفوذ آن در حکومت پهلوی می‌پردازیم.
بهائیت، ادامه بابی‌گری
فرقه بهائیت، منشعب از فرقه "بابیه" است. بنیان‌گذار آیین بهائیت، میرزا حسینعلى نورى، معروف به بهاءالله می‌باشد. او از پیروان و مبلغان باب بود. برادر کوچکترى هم به نام میرزا یحیى(صبح ازل) داشت که وصیتى از باب، مبنى بر جانشینى در دست داشت و از این رو پس از مرگ باب، عده‌اى او را جانشین باب دانستند؛ لکن به جهت سن کم، میرزا حسینعلى زمام کارها را به دست گرفت.
از آن‌جا که باب به ظهور فردى پس از خود با مقام «من یظهره الله» نوید داده بود، افراد زیادى ادعاى چنین مقامى کردند که توسط حسینعلى و همکارى یحیى، کشته شدند و یا از ادعاى خود دست برداشتند. سپس میرزا حسینعلى این مقام را براى خود ادعا کرد و از این‌جا نزاع اصلى در میان بابیان آغاز شد. بابى‌هایى که ادعاى حسینعلى را نپذیرفتند و بر جانشینى یحیى باقى ماندند، ازلى نام گرفتند و پیروان حسینعلى(بهاء الله) بهائى خوانده شدند. او با ارسال نامه‌هایى به اطراف، رسما آیین جدید را اعلام کرد که عده زیادى هم به او ایمان آوردند.
میرزا حسینعلى مقامات زیادى براى خود ادعا کرد که مهم‌ترین آنها مقام الوهیت و ربوبیت بود! او هم‌چنین ادعاى شریعت جدیدى نمود و کتاب اقدس را نوشت.
مهم‌ترین کتاب بهاء الله، "ایقان" بود که در آخرین سال‌هاى اقامتش در بغداد نوشته است.
پس از مرگ میرزا حسینعلى، پسر بزرگش عباس افندى ملقب به عبد البهاء، جانشین وى شد. از رویدادهاى مهم در زمان او، سفرش به اروپا و آمریکا بود که نقطه عطفى در آیین بهایى محسوب مى‌شود و او در این سفرها تعالیم باب و بهاء را با آن‌چه در غرب تحت عنوان مدرنیسم، متداول بود، آشتى داد.
برخى از تأثیرات فرهنگ غربى، در تعالیم عبدالبها آشکار است؛ مثل  ترک تقلید، تطابق دین و علم و عقل، وحدت زبان و خط، وحدت اساسى ادیان، ترک تعصبات، تساوى حقوق زن و مرد و... .

پس از عبدالبها، شوقى افندى فرزند ارشد دخترش، بنا به وصیت عبدالبها جانشین وى شد. او بر خلاف نیاى خود از دانشگاه بیروت و آکسفورد تحصیلات رسمى داشت. وى نقش ویژه‌اى در توسعه تشکیلات ادارى و جهانی آیین بهائیت ایفا نمود.
آیین بابى و بهایى از ابتداى پیدایش در میان مسلمانان به عنوان اعتقادى انحرافى و فرقه ضاله شناخته شده است. ویژگی‌هاى مهدى موعود در احادیث اسلامى به نحوى تبیین شده که راه هر گونه ادعاى نادرست را مى‌بندد. ادعاى دین جدید توسط باب و بهاء، مخالف با اعتقاد به خاتمیت پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله است؛ از این رو، علیرغم تبلیغات وسیع، هیچ‌گاه بهائیان در میان مسلمانان جایگاهى نیافتند. (ر.ک. به آشنایی با فرق و مذاهب اسلامی/رضا برنجکار)
حمایت بهائیان از تشکیل کشور اسرائیل
از همان زمانی که یهودیان در جنب و جوش یهودى کردن سرزمین فلسطین بودند، میان زعماى بهائیت و صهیونیست‏ها حسن روابط بر قرار شده بود.
در پایان جنگ جهانی اول، تنها پنجاه و پنج هزار یهودى در فلسطین وجود داشت و حکومت استعمارى بنا به توافقى که با صهیونیسم امضاء کرده بود، درهاى کشور را بر روى مهاجرین یهودى باز کرد و این امر فوراً مورد اعتراض اعراب قرار گرفت و در سال 1921م موجب شورش‏هائى بر علیه یهودى‏ها گردید. بهائیان در این واقعه به پشتیبانى از «انگلستان- صهیونیسم» برخاسته، با هر نوع اعتراضى از جانب مسلمانان عربى مخالفت ورزیدند.
چرچیل که در آن تاریخ وزیر مستعمرات بریتانیا بود، در سوم ژوئن 1922م یادداشتى منتشر کرد و اعلام داشت که دولت انگلیس مصمم است یک کانون ملى یهود در فلسطین تأسیس نماید. یادداشت مزبور، مورد موافقت سازمان یهود و هواخواهانش در فلسطین و مخالفت شدید مسلمانان عرب قرار گرفت.
شوقى افندى در نامه‏اى رسمى به رئیس کمیسیون مخصوص سازمان ملل متحد، راجع به قضیه فلسطین، نه تنها از حقوق مسلمانان عرب در سرزمین فلسطین هیچ گونه دفاعى ننمود و از آن همه آثار ظلم و تعدى ناشى از استعمار اظهار تأسفى نکرد، بلکه علناً موقعیت و علائق بهائیان و یهودیان را به سرزمین مذکور، ریشه‏دارتر و مهم‌تر از توجه مسلمانان به «قدس» و سرزمین فلسطین خواند!
در این نامه، آن‌چه که شوقى افندى به دستور حامیان انگلیسى و صهیونیستى خود نوشته است، صرفاً حفظ منافع بهائیت و قبور على محمد شیرازى و میرزا حسینعلى و عباس افندى مورد تأکید قرار گرفته است؛ بى‏آن‌که ظاهراً براى بهائیان و رهبرشان تفاوتى داشته باشد که یهودیان حاکم بر این سرزمین شوند، یا مسلمانان. (بهائیان/محمد باقر نجفی/نشر مشعر/ ص  660)
کسب اقتدار تحت حمایت صهیونیسم‏
شوقى افندى، به تنهائى قادر به ایجاد چنین مطلبی نبود. حمایت بعضى از صهیونیست‏هاى آمریکائى و پایه‏هائى که عباس افندى در جلب حمایت یهودیان آمریکا بنیان نهاده بود، تنها زمینه مساعدى براى شوقى افندى محسوب مى‏شد که لازم بود جهت بهره‏گیرى مستمر و مؤثر از حمایت صهیونیسم اسرائیل، از همان حامیان یهودى، آمریکائى خود بهره‏گیرد.
از این رو، شوقى، از حافظان منافع بهائیت در آمریکا در خواست نمود که به هر نحوى که ممکن است، کوششى براى جلب موافقت همه جانبه «بن گوریون» نخست وزیر اسرائیل به عمل آورند. این فرصت هنگامى دست داد که نخست وزیر اسرائیل براى تبادل نظر با مقامات آمریکائى عازم آمریکا گردیده بود. (همان/ص 673 )
احداث مرکز جهانى بهائیان، با سرمایه آمریکائى‏ها و حمایت صهیونیسم‏
هم‌زمان با تحکیم مناسبات بهائیت و صهیونیسم و کوشش براى طرد همه بازماندگان خانواده‌هایی که حاضر به تبعیت از شوقى افندى نبودند، احداث و باز سازى «مقام اعلى»، مقابر على محمد شیرازى، میرزا حسینعلى، عباس افندى و... مورد توجه بسیار خاص شوقى افندى قرار گرفت.
نظر شوقى در اجراى طرح مذکور، معطوف به ایجاد تأسیساتى بود که در شهر و کشور بتواند به عنوان یکى از بزرگترین معابد مذهبى، پیروان مذاهب موجود در اسرائیل  را جلوه آرائى کند و از این طریق بزرگى بهائیت را به اهالى، اروپائى‏ها و آمریکائى‏هاى ظاهربین که به دیدن اسرائیل سفر مى‏کنند، نشان دهد. بى‏شک در این راه، حمایت صهیونیسم و سرمایه هنگفتى مورد نیاز بود.
از مطالعه مکاتبات و تلگرافات متعدد بهائیان بین اسرائیل و ایران به خوبى معلوم مى‏شود که صهیونیسم از این بیان و استدلال بهائیان متقاعد شده بود که با احداث مرکز بزرگ جهانى، قلوب بهائیان متوجه اسرائیل خواهد شد و همین امر، نتایج سیاسى مهمى مبتنى بر توجه مردم به کشور اسرائیل به بار خواهد آورد!
از این رو چنان‌چه در مصادر رسمى مذکور معلوم و مشخص است، شوقى افندى کشور اسرائیل را به عنوان «قلب العالم» و سرزمینش را «ارض اقدس» تلقى می‌کرد! (همان/ص 691)
محافل جاسوسی بهائیان در کشورهاى اسلامى و آفریقائى
تشدید مخاصمات اعراب و اسرائیل، نیاز صهیونیسم و اسرائیل را به گسترش عوامل «اطلاعاتى» خاصه در کشورهاى عربى- اسلامى، دو چندان ساخت. آن‌چه را که نمى‏توان در رابطه با بهائیت نادیده گرفت، نقش محافل ملى بهائیان در اجراى قسمتى از طرح‏هاى وزارت اطلاعات اسرائیل براى پوشش هر چه بیشتر عوامل اطلاعاتى در کشورهاى عربى و اسلامى است.
از زمانى که طرح دوستى و روابط متقابل عباس افندى با صهیونیسم پى‏ریزى نگردیده بود، در ایران یهودى-بهائى وجودى نداشته و تحت چنین خصوصیتى افرادى را نمى‏یابیم؛ ولى پس از انعقاد چنین سرسپردگى و تداوم آن در زمان شوقى افندى، خصوصاً پس از تشکیل دولت اسرائیل در اراضى فلسطین، دیدیم که چگونه در ایران افراد زیادى یهودى، در بهائیت ثبت نام نمودند و هر دوى آنها، صمیمانه تشکیل سازمان و موجد افرادى شدند که جز «یهودى-بهائى» لقبى دیگر بر آنها نمى‏توان داد و همین امر چه از جانب یهودیان ایران و چه از جانب بهائیان، مورد گفت‌وگوى صریح محافل‏ بهائى در ایران قرار مى‏گرفت.
گسترش شبکه اطلاعاتى اعراب و تسلط و حاکمیت آنان بر اوضاع سیاسى و اقتصادى خود، از یک سو و از سوى دیگر، گسترش روابط متقابل مجامع اسلامى جهان و تشکیل کنفرانس‏هاى بین المللى اسلامى در سطح نمایندگان سیاسى و علماى اسلامى کشورهاى مسلمان، پرده از روى فعالیت‏ها و نقش محافل ملى بهائیان، در حفظ و ترویج منافع صهیونیسم و اسرائیل برداشت. یک‌باره کشورهاى عربى متوجه شدند که عوامل بهائى، از جمله مهم‌ترین عوامل اسرائیل و صهیونیسم، به خصوص در کشورهاى اسلامى و آفریقائى است.
پى‏گیرى جدى و کسب اطلاعات و مدارک سیاسى از چنین سرسپردگى زعماى بهائیت به صاحبان منافع صهیونیسم و اسرائیل، «جامعه اتحادیه کشورهاى عربى» را متقاعد ساخت که موضوع بهائى‌گرى را در کشورهاى عربى-اسلامى جزء دستور کار «دفتر تحریم اعراب علیه اسرائیل» وابسته به اتحادیه عرب قرار دهد.
دفتر تحریم اعراب علیه اسرائیل، از طرف دولت‏هاى کشورهاى عربى مسئولیت داشت که یک شناسائى کامل از تمامى شرکت‏ها و مجتمع‏هاى صنعتى و اقتصادى آمریکائى، اروپائى و... که با اسرائیل منافع مشترک داشته و به اتکاى قدرت اقتصادى مستقیماً به نفع اسرائیل و به زیان اعراب کوشش مى‏کنند، به عمل آورده و لیست سیاهى از آنها تهیه و به استحضار دولت‏هاى عرب، جهت تحریم هر نوع معامله و همکارى اقتصادى با آنها، برساند. (همان/ص 711)

 

خواندن 37 دفعه
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

معرفی رهبران بهائیت

  • زرین تاج قزوینی

     

    زرین تاج قزوینی (فاطمه یا ام السلمه) مشهور به طاهره قُرهالعَین یا طاهره بَرَغانی (زاده 1228 قمری برابر با 1823 میلادی در قزوین - درگذشته 1268 قمری برابر با 1850 میلادی).

     

    ادامه مطلب...
  • شوقي افندي

    شوقي افندي ملقب به شوقي رباني (1314-1377/1336ش) فرزند ارشد دختر عبدالبهاء بود که بنا به وصيت وي، در رساله اي موسوم به الواح و وصايا به جانشيني وي منصوب شده بود.

    ادامه مطلب...
  • علی محمد باب

    علی محمد باب شیرازی، موسس بابیت است. او شاگرد سید کاظم رشتی بود که با بهره گیری از افکار شیخیه، ادعای بابیت، امامت، خدایی و … کرد و در آخر توبه نامه نوشت و خود را هیچ دانست.

    ادامه مطلب...
  • سید کاظم رشتی

    سيد كاظم رشتي بن سيد قاسم بن سيدحبيب از سادات حسيني مدينه ، زبده ترين شاگرد شيخ احمد احسائي بود که پس از مرگ شيخ رهبري  شيخيه را برعهده گرفت.

    ادامه مطلب...
  • عباس افندی (عبدالبهاء)

    عباس افندي (1260-1340) ملقب به عبدالبهاء، پسر ارشد ميرزا حسينعلي است و نزد بهائيان جانشين وي محسوب مي گردد.

    ادامه مطلب...

مبارزان با بهائیت

cache/resized/ccaca808332350bd352314a8e6bdb7dd.jpg
یکی از حوادث مهم زندگی آیت الله بروجردی تقارن سال
cache/resized/a2c88199bdee2998adc4f97d46fdb662.jpg
ملا محمد سعید بارفروشی معروف به سعید العلما یکی